Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg

Vaak als we gaan trainen stappen we op ons paard, we stappen een paar rondjes, draven aan en gaan na een rondje galop (flink) aan het werk. Misschien als je zelf wel eens sport, en deze manier van trainen op jezelf projecteert, hoe kijk je daar dan tegenaan? Hoe zou jouw lichaam daarop reageren? 

 

Heb je wel eens stil gestaan bij de effecten van training op jouw paard? De intensiteit en aanspraak op de conditie kan ook bij paarden leiden tot spierpijn, overtraining en soms tot stress. Terwijl je uiteindelijk én het meeste resultaat behaalt in een ontspannen samenspel, waarin met respect wordt geprikkeld en buiten de comfort zone de ontwikkeling wordt gezocht. Altijd met kleine stapjes! Want heb jij ooit een 4-jarig paard de overstap van de B naar Grand Prix zien maken in een half jaar tijd? En toch willen we vaak het liefste zo snel mogelijk en in één keer springen...

 

Stel je zelf eens voor: je gaat samen met een trainer hardlopen. Het maakt niet uit of je al eens hard gelopen hebt. De trainer heeft namelijk bepaald dat jij vandaag mee gaat doen. Zonder enige ervaring en conditie wordt je de atletiekbaan op gezet en gevraagd om te gaan rennen. Niet zo langzaam! Graag en versnelling harder en met iets meer power in je benen. Houdt dat maar eens een rondje vol. Terwijl je al hijgend en verzurend wilt stoppen na je eerste rondje, pakt je trainer het zweepje erbij en moedigt je aan om door te rennen. Stoppen? Daar denken we nu nog niet aan. 

Als je dan écht niet meer kunt na anderhalve ronde ga je abrupt wandelen en hijg je uit. Niks niet! Je trainer tikt je iets harder aan en vindt dat je eigenlijk met nog meer power in je benen dat halve rondje af moet maken. Trouwens, maak er maar even een sprintje van. Dat zal je leren om zomaar stil te gaan staan. 

Na de training mag je douchen en wordt je verzocht naar je slaapkamer te gaan. Het eten wordt aan de deur neergezet en het is niet de bedoeling dat je nog beweegt, de rest van de dag en de nacht blijf je op je slaapkamer. Uit verveling ga je maar het behang van de muur af pulken. Ondertussen lopen je benen vol met afvalstoffen, ze worden stijf en zwaar. Pffff.....

De volgende ochtend wordt er gelukkig een ontbijtje bij je deur gezet. In je stijfheid loop je naar de deur om het te pakken en te gaan eten. Lekker! Je hebt het nog niet op of je trainer komt je weer halen. Het is tijd om weer te gaan trainen.

 

Dit is wat we soms doen met onze paarden. We doen de dingen omdat we dat altijd zo doen of gedaan hebben, of omdat het moet. Maar, luisteren en kijken we ook écht naar de situatie, mogelijkheden en fase van ontwikkeling van het paard op dát moment? Nemen we de signalen van het paard waar en acteren we daar op? Vraag het jezelf eens af... 

 

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken, blijf ik denken zoals ik altijd dacht...

Als ik blijf denken zoals ik altijd dacht, blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd...

Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd, blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan...

Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan, blijft mij overkomen wat mij altijd overkwam...

Maar als ik mijn ogen sluit en voel mijn ware zelf van binnen

Dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen!